Prędkość nadświetlna, podbój planet i awaria systemu operacyjnego — czyli relacje: rodzice — nastolatkowie i próba zrozumienia istoty z innej czasoprzestrzeni w naszym domu. Prędkość nadświetlna, podbój planet i awaria systemu operacyjnego — oto trzy sfery kompletnego niezrozumienia się dorosłych z nastolatkami. To hasła, przez które dochodzi do kłótni, wzajemnego ranienia się dzieci i rodziców, alienacji i desperackich zachowań młodzieży. Kody, z powodu których dorośli chwilami sądzą, że w ich dzieci wstąpił zły duch, albo załamują ręce zawiedzeni, że ich pociechy, niby przewidywalne, nagle zachowują się w sposób niezrozumiały, niedorosły, po prostu głupi. Bywa nawet tak, że młodzi sami nie potrafią uzasadnić, dlaczego postąpili tak, a nie inaczej. Czasem to błahostka, a czasem coś poważnego, np. ucieczka z domu. Sfera I: prędkość nadświetlna My, dorośli, jesteśmy szczęśliwi, bo umiemy zarządzać czasem. Młodzi ludzie żyją co prawda na tym samym świecie co dorośli, ale w zupełnie odmiennych realiach czasu, czyli czwartego wymiaru. Nastolatek ma całkowicie inny rytm dobowy niż dorosły. Naleganie, aby dzieciak szedł spać o godz. 22, a potem zrywał się o 7 i radośnie dreptał do szkoły, jest dla nastolatka niczym pobyt w obozie jenieckim, bo fizjologia w tym wieku chce czegoś zupełnie innego. Są dzieciaki, które przyjmują rytm dobowy dorosłych, ale jest ich naprawdę bardzo niewiele. Nastolatki z powodzeniem przekraczają na życzenie prędkość światła i sterują czasem dowolnie. Gra w piłkę trwa tyle, ile chcą (dopóki ktoś nie krzyknie z okna, że trzeba wracać do domu). Tak naprawdę gra w piłkę toczy się cały czas, tylko trzeba ją przerwać na sen, a potem na czas szkoły, ale już po tym czasie znów można grać. To samo dotyczy spotkań w internecie, w którym młodzież całymi grupami gra sobie w gry zespołowe. Jeśli się dobrze wsłuchać w słowa, które wtedy mówią, to tak, jakby byli na wspólnej wielkiej wyprawie, która trwa w ich głowach bardzo długo. Niekiedy nastolatek wpada w sidła czarnej dziury w swojej podróży międzygwiezdnej i utknie na lekcji, która dziś jest wyjątkowo nudna. Taka lekcja trwa wieczność... Żyjemy pod jednym dachem z istotami z innego wymiaru czasu i momentami prowadzi to do konfliktów. Gdy nastolatek słyszy, że jeśli będzie ciężko pracował i płacił podatki, to jego wnuki będą żyły w dobrobycie, on naprawdę nie wie, co odpowiedzieć, bo takiego czasu nie rozumie. Do ferii pozostało siedem tygodni i to jest jakaś niewyobrażalna skala czasowa. Jeśli teraz przysiądziesz do fizyki, to za cztery lata zdasz maturę tak świetnie, że pójdziesz na medycynę — kolejny przykład rozmowy o tysiącach lat. Czy powyższe stwierdzenia dorosłych nie są słuszne? Czyż nie jest to wyraz powagi, troski i dorosłości? Oczywiście, że tak, ale jesteś — drogi rodzicu — istotą z innego świata, jesteś kosmitą i nie rozumiem ani twojego języka, ani czasu, jaki liczysz. Nie ma wątpliwości, że dzieciaki kiedyś porzucą swoją podróż w czasie i przesiądą się na statek, w którym czas płynie tak jak dorosłym. Żeby jednak ułatwić im tę przesiadkę, dorośli mogą wiele zdziałać. Oszczędzi to młodzieży frustracji i wzbudzi w niej motywację. Przykłady: wyślij dziecko do sezonowej pracy za najniższą stawkę, a potem idźcie razem kupić markowe buty za zarobione pieniądze. Zwróć dziecku uwagę, ile czasu pracowało na to, żeby te buty kupić, ale nie wyśmiewaj go, że mało zarobiło i nie mów, że w przyszłości będzie pracowało ciężej i dłużej. Innym razem weź dzieciaka do swojej pracy na jeden dzień i pokaż mu, że tego dnia dużo zarobiłeś. Wyjaśnij, że było to możliwe dzięki temu, iż pracowałeś na to ostatnie osiem lat, czyli połowę jego życia. Zasadźcie razem drzewo i obserwujcie jego wzrost; jednocześnie zapisujcie postępy nastolatka w jakiejś dziedzinie. Uświadom córce, że ona całkiem nieźle włada angielskim, ale uczy się go od dziesięciu lat. Nauczmy dzieci naszego postrzegania czasu, a oszczędzimy im cierpienia. Nie będzie kłótni, trzaskania drzwiami, ucieczki w czarną dziurę czasu. Sfera II: podbój planet Pięciolatek Adam, który w przedszkolu deklaruje, że chce zostać strażakiem, naprawdę wie, co mówi. Gdyby udało mu się tym strażakiem zostać już na drugi dzień, to byłby najwspanialszym strażakiem pod słońcem. Nie tylko oddałby całą energię, żeby być najlepszym, ale też wzniósłby zawód strażaka na wyższe, niedostępne dziś poziomy. Szesnastolatka Maja, wpatrzona w ulubionego muzyka, po cichu marzy, że występuje przed wielką publicznością, potajemnie pisze własne teksty i chowa je do szuflady. Te jej ukryte teksty odzwierciedlają aktualne problemy jej pokolenia; tworzone są pod wpływem emocji i wrażliwości autorki. Zarówno Adam, jak i Maja szykują się na podbój planet. To, co rodzi się w ich sercach, ma wielką moc i choć często są to marzenia trudne do spełnienia, to gdyby im się udało, robiliby wielkie rzeczy dla straży i dla muzyki rozrywkowej. Nad ich marzeniami wisi jednak wielkie niebezpieczeństwo: dysonans poznawczy. Adam uświadomi to sobie za dziesięć lat, ale Maja już dziś widzi, że coś jest nie tak. Chodzi o jej rodziców i o szkołę. Dla Adama rodzice są wszechwiedzący, wszechmocni i stanowią niedościgniony wzór. Niestety, tysiące 16- i 17-latków takich jak Maja zaczyna rozumieć, że ich rodzice nie są doskonali, wszechwiedzący, że zawodzą w trudnych chwilach i nie wszystko potrafią. Dysonans poznawczy polega na tym, że nastolatek co innego widzi, a co innego słyszy. Słyszy, co powinien robić, jak powinien to robić, kim zostać i jak żyć. Słyszy, co jest zdrowe, odpowiednie dla niego i pożyteczne, że rodzice postępowali tak i tak, no i proszę, są tego efekty. W tym samym czasie nastolatek obserwuje zmęczonych ludzi, którzy zbyt dużo pracują, zaniedbują dzieci i mają mało pieniędzy albo mają ich dużo, ale co z tego, skoro są ciągle nieobecni. Nowy telefon ich nie zastąpi. Widzi rodziców, jak palą papierosy i piją wódkę. Widzi, jak wiele ich marzeń nie zostało spełnionych. Do świadomości młodego człowieka dociera powoli, że nie chce żyć tak, jak żyją ci, którzy go pouczają. Adam będzie słyszał, że dla tak wyjątkowego chłopca zawód strażaka czy żołnierza jest niegodny i że powinien zostać dentystą. Maja usłyszy, że jej pradziadek był grajkiem i źle skończył i że powinna zostać księgową, bo to jest dobry zawód. Nie wiem, jak w przyszłości postąpią Maja i Adam, ale w wieku dorastania zostaną zranieni tym, że ich rodzice chcą ich zniżyć do swojego poziomu. Nie ma znaczenia, czy ci rodzice są biedni i słabo radzą sobie w życiu, czy też są bogaci, mają stopnie naukowe i prestiż. Jeśli młody człowiek chce być inny niż oni, to oni są w jego oczach śmieszni i godni pożałowania. W telewizji i w internecie, w ogóle w świecie zdominowanym przez materializm i konsumpcję nasze dzieci oglądają ulubione teledyski, w których wokalista tańczy z fajnymi dziewczynami, jeździ ferrari i ma mnóstwo pieniędzy. Nazajutrz dzieciak idzie do szkoły, a tam fatalnie ubrany nauczyciel historii przyjeżdża do pracy na rowerze i wylewa swoje frustracje na lekcji. Potem dzieciak słyszy od wychowawcy i od rodziców, że ogląda za dużo głupot w internecie, że ma słuchać nauczyciela historii i traktować go jak autorytet. Dzieciak głupieje. Czy chcę przez to powiedzieć, że młodzież ma się wzorować na raperach i idolach telewizyjnych? Nie. Nastolatki łapczywie poszukują autorytetów innych niż ich rodzice. To jest moment, w którym rodzice mogą pomóc dziecku znaleźć nowe autorytety, pokazać mu, że w świecie są ludzie, którzy mogą imponować i pozwolą się rozwijać. Jeśli nastolatek nie znajdzie takich autorytetów w swoim otoczeniu, to najłatwiej mu będzie odnaleźć je w internecie. Nieoceniona jest też rola nauczycieli. Oni powinni być wspaniałymi, godnymi naśladowania ludźmi. To oni mogą porwać młodych ludzi do podboju planet, kiedy czas rodziców dobiega końca. Jeden wspaniały nauczyciel to skarb dla nastolatka. A jaka jest rzeczywistość? O czym myślą i marzą Krzysiek, Zuzia i Ola? Nieważne. Dorosną, to zmądrzeją... Sfera III: awaria systemu operacyjnego Stała się tragedia. Michał, Asia, Mieszko, Laura, Mateusz, Krzysiek i Miłosz nie żyją. Wczoraj w nocy mieli straszny wypadek samochodowy, wszyscy zginęli. Samochód owinął się wokół drzewa. Wracali z klubu tanecznego pod miastem. Pogrążeni w smutku bliscy i znajomi nie mogą zrozumieć, jak to się stało, że jechali w siedem osób małym autem, dlaczego nikt z nich nie był trzeźwy i dlaczego licznik prędkości zatrzymał się na 110 km/h, skoro droga była wąska i kręta, a prowadzący auto Michał był powszechnie znany z tego, że jest dobrym kierowcą, spokojnym i inteligentnym chłopcem, który nie sprawia kłopotów wychowawczych i dobrze się uczy. Co się zatem stało? W umyśle Michała miała miejsce awaria systemu operacyjnego. Nasz mózg ewoluuje i na stare obszary dziedziczone po gadach i prostszych ssakach nadbudowane są nowsze płaty, w tym wreszcie kora mózgowa o imponującym pofałdowaniu. Jednak tym, co czyni nas ludźmi cywilizowanymi, mądrymi, przewidującymi i pełnymi wyobraźni, ostrożnymi i przezornymi, są płaty przedczołowe. Niestety, okazuje się, że w okresie dorastania płaty te dojrzewają najpóźniej i są w pełni wykształcone, kiedy człowiek ma ok. 24 lat. To z kolei oznacza, że prawie 100% młodzieży przed maturą to ludzie niedojrzali umysłowo. Na czym ta niedojrzałość polega? Czasem na tym, że młody człowiek jest nieodpowiedzialny. Znacznie częściej jednak jest tak, że młody człowiek spełnia oczekiwania naszej wizji mądrości życiowej, jest inteligentny, zmyślny i posłuszny. Niestety, raz na jakiś czas jego/jej płaty przedczołowe nagle na krótko się wyłączają. Następuje awaria systemu operacyjnego, podobna do tej w naszych komputerach i smartfonach. Nagle coś się zawiesi — może się odwiesi, a może trzeba przeładować system (np. wyspać się). Tu jest tak samo. Kiedy wracali, ściśnięci w aucie w siódemkę, Michał chciał się popisać. Nie uwzględnił przeciążenia pojazdu przez siedem osób, nie pomyślał, że ma ograniczoną koordynację po czterech piwach. Nie wziął pod uwagę tego, że godzinę wcześniej lekki deszcz zmieszał się z kurzem na jezdni i było ślisko. Kiedy pożyczał auto od ojca, nie zwrócił uwagi, że opony są mocno zużyte. Nie mógł tego wszystkiego wziąć pod uwagę; wizja dobrej zabawy, później alkohol, wreszcie obecność ładnej nowej koleżanki spowodowały u niego zawieszenie płatów odpowiedzialnych za wyobraźnię i przezorność. Jak to się ma do ucieczek z domu? Rodzicom wydaje się, że jeśli ich nastoletnim dzieciom — skoro są wyższe od nich — tłumaczy się, iż mają być odpowiedzialne, to tak będzie. Szkoda, ale tak nie jest. Dzieci trzeba wystawiać na próby, ale nie wolno im zaufać. Jeśli rodzic prosi córkę, żeby wróciła z imprezy o północy trzeźwa, to wystawia ją na próbę. Jeśli ona wróci o pierwszej i będzie nietrzeźwa, to znaczy, że nie przeszła próby i powinna ponieść konsekwencje. Ale jeśli rodzic zaufa, to będzie żałował, będzie sfrustrowany i będzie popadał w konflikt z dzieckiem. To prowadzi do awantur, szlabanów, nieskoordynowanych działań rodziców i oporu nastolatków, a stąd tylko krok do ich ucieczki z domu. Poddawaj dziecko próbom i wyciągaj konsekwencje, ale nie ufaj, bo przegrasz z niedojrzałością młodego umysłu. Umysł ten może się bowiem zawiesić i zaciąć. Wielu z nas, dorosłych, czasami łapie się za głowę, gdy przypomina sobie swoje szczenięce lata. Niektórzy pamiętają, że kiedyś zrobili rzecz tak głupią iż nawet dziś się za to wstydzą. To były nasze awarie systemu, na szczęście nie wydarzyła się tragedia. * * * Jeśli rodzic zrozumie, że jego rozmarzona pociecha z wizjami podboju świata, pogrążona w innej czasoprzestrzeni, jest niedoskonała i zdarzy się jej postąpić głupio, to z większą troską i uwagą zjedna sobie jej względy i zyska przyjaciela, a przyjaciele nie uciekają z domu. Łukasz Prysiński. doktor psychologii, Klinika Psychiatryczna i Terapii Uzależnień Wolmed opr. mg/mg

• Rodzice są opiekunami prawnymi dziecka i reprezentują je przed organami pań-stwa, również w 2przypadkach naruszenia jego praw . • Prawa dziecka nie wynikają z jakichś koncepcji czy teorii wychowania. Pojęcia „pra-wa dziecka” nie należy utożsamiać z antypedagogiką, „partnerskim” czy „bezstre-sowym” wychowaniem.

Sprawa jest wyjątkowa. W październiku 2012 r. syn państwa W. jako niemowlę został umieszczony w domu dziecka. Zrzekli się oni bowiem władzy rodzicielskiej i złożyli wniosek o pieczę zastępczą. Nastąpiło to niezwłocznie po tym jak rodzice otrzymali wyniki badań potwierdzające wystąpienie u dziecka zespołu Downa. Duża opłata za pobyt w domu dziecka Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie ustalił opłatę za pobyt chłopca w domu dziecka w wysokości ponad 7500,00 zł miesięcznie (do końca pełnoletności syna), co w praktyce pozbawiłoby czteroosobową rodzinę środków do życia. Rodzice wnieśli więc o odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Dyrektor ustalił od małżonków W. solidarnie opłatę 6 536,35 zł miesięcznie wraz z odsetkami w przypadku opóźnienia w spłacie. SKO dziecko zabrano ze szpitala W wyniku złożonych przez skarżących odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z marca 2014 r. podwyższyło opłatę za pobyt ich syna w Domu Dziecka do 7630,20 zł miesięcznie. Czytaj: MRPiPS: 500 plus dla wszystkich dzieci w pieczy zastępczej>> Według Kolegium opłatę tę ponoszą rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona (art. 193 ust. 6 ustawa z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej). Wyjątkowo zasada ta nie dotyczy sytuacji, w której dziecko zostało pozostawione bezpośrednio po urodzeniu, o czym stanowi art. 193 ust. 7 ustawy. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w tej sytuacji, gdyż po urodzeniu syna w szpitalu małżonkowie W. zabrali go do domu i dopiero kilka miesięcy później oddali do państwowej placówki. Dochód rodziców za wysoki SKO nie zgodziło się na zwolnienie rodziców z opłat. Uznało, że dla oceny wysokości dochodów rodziny W. nie ma zastosowania § 6 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 2 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 17 maja 2012 r. Przywołana uchwała określa jako pozwalający na odstąpienie od ustalenia opłaty, dochód na osobę w rodzinie – kwotę 456 zł. Natomiast małżonkowie W. osiągają dochody w kwocie przekraczającej 13 tys. zł netto miesięcznie (3297,30 zł netto na osobę w czteroosobowej rodzinie). Skarga do WSA i nieważność Rodzice złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy czym matka złożyła odrębna skargę niż ojciec na decyzję, choć treść ich była identyczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po raz pierwszy rozpatrując sprawę stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Warszawy ze stycznia 2014 r. Czytaj: Coraz mniej dzieci w pieczy zastępczej>> Doszło do podwójnego orzekania w tym samym zakresie. W rezultacie w obrocie prawnym istniały dwie ostateczne decyzje SKO zobowiązujące oboje skarżących do ponoszenia co miesiąc określonych kosztów utrzymania dziecka. Każda z tych decyzji została doręczona każdemu z małżonków, i każda mogła stanowić tytuł wykonawczy w stosunku do obojga. Zatem skarżący musieli zapłacić ponad 15 tys. zł miesięcznie. Skarga do NSA Rodzice zaskarżyli wyrok WSA. Ich zdaniem niedopuszczalne było wydanie jednej decyzji administracyjnej w sprawie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej i ustalenia wysokości opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej łącznie w jednym akcie. Jedna bowiem jest decyzją ustalającą a druga - uznaniową. NSA 4 czerwca 2017 uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uznał, że zasadne jest odrębne rozpatrywanie każdej kwestii. Z kolei WSA po raz drugi rozpatrując problem stwierdził, że mogą pozostać w obrocie dwie decyzje: o odmowie ustalenia opłaty i o zwolnieniu od opłaty. Sprawa wróciła do NSA i 14 września br. znowu uchylił wyrok I instancji. Argumenty rodziców - Sąd I instancji pozbawił prawa do procesu ojca, gdyż nie rozpatrywał w ogóle jego skargi - mówiła pełnomocnik skarżących adwokat Agnieszka Podgórska-Zaets. - Ponadto rodzice są dyskryminowani za to, że oddali dziecko do pieczy zastępczej. Ale przecież nie porzucili, syn nie został im odebrany decyzją organu. Sąd nie rozważył co oznacza słowo "bezpośrednio" w ustawie, która mówi, że opłaty nie ponoszą rodzice dziecka pozostawionego bezpośrednio po urodzeniu - mówiła adwokat. Adwokat dodała, że decyzje organów miały potępić decyzję rodziców. NSA uchyla wyrok Naczelny Sąd Administracyjny 14 września br. ponownie uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak stwierdził sędzia sprawozdawca Jakub Zieliński, słusznie strona skarżąca zauważyła, że sądy w ogóle nie nachyliły się nad problemem pozostawienia dziecka w placówce bezpośrednio po urodzeniu, co według przepisów zwalnia z opłat. - Gdyby pozytywnie rozpatrywać tę przesłankę i przyjąć, że rodzice oddali chłopca w pieczę zastępczą bezpośrednio po jego urodzeniu, to nie byłoby potrzebne dalsze postępowanie - podkreślił sąd II instancji. Ten zarzut powoduje uchylenie wyroku. A poza tym NSA dostrzegł bałagan w ustaleniu stron postępowania. Zdaniem sądu decyzja odmawiająca zwolnienia z opłaty dotyczyć powinna obojga rodziców, a nie tylko matki. Sygnatura akt I OSK 687/18, wyrok z 14 września 2018 r.

Newsweek Polska Społeczeństwo. dzieci. Emma uciekła, bo ojciec bił, a matka milczała. "Ucieczka z domu, za którą nie stoi żaden problem, to rzadkość". 02 sierpnia 2022 15:26. 7 min

Mój 13-letni syn został upojony alkoholem przez kolegę w tym samym wieku. To był jednorazowy wybryk. Całe zdarzenie odbyło się u kolegi w domu. Bimber, którym chłopcy się upili, należał do ojca kolegi. Zdarzenie to miało miejsce po ucieczce z paru lekcji w szkole. Około godziny 18 usłyszałam, że ktoś nabija się pod drzwiami mieszkania, światło na klatce nie działało, męża nie było, przestraszyłam się i zadzwoniłam na policję. Przyjechał policjant i to on znalazł mojego syna pod drzwiami. Nie było z nim praktycznie żadnego kontaktu. Policjant wezwał karetkę pogotowia. Po parunastu godzinach nawadniania i wytrzeźwieniu syn wrócił do domu. Dzisiaj był u mnie policjant i zrobił ze mną wywiad. Powiedział, że każda z przesłuchiwanych osób mówi co innego. Sprawa trafi do sądu rodzinnego. Co nas czeka? Mieszkamy w małej miejscowości, więc w szkole syn jest wytykany palcami. Nasze dziecko na co dzień nie sprawia żadnych problemów. Pijany małoletni i skierowanie sprawy do sądu rodzinnego Rzeczywiście „sąd rodzinny” lub „sąd opiekuńczy” (bardzo często obie te funkcje pełni jeden wydział sądu rejonowego) jest uprawniony zastosować środki wychowawcze lub związane ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej. Jeżeli nie doszło do naruszeń prawa przez Państwa syna, to bardziej prawdopodobne wydają się środki związane ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej. Policjant prawdopodobnie sygnalizował ewentualności w związku z artykułem 209 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ( który stanowi: „§ 1. Jeżeli dobro dziecka jest zagrożone, sąd opiekuńczy wyda odpowiednie zarządzenia. § 2. Sąd opiekuńczy może w szczególności: 1) zobowiązać rodziców oraz małoletniego do określonego postępowania, w szczególności do pracy z asystentem rodziny, realizowania innych form pracy z rodziną, skierować małoletniego do placówki wsparcia dziennego, określonych w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub skierować rodziców do placówki albo specjalisty zajmujących się terapią rodzinną, poradnictwem lub świadczących rodzinie inną stosowną pomoc z jednoczesnym wskazaniem sposobu kontroli wykonania wydanych zarządzeń; 2) określić, jakie czynności nie mogą być przez rodziców dokonywane bez zezwolenia sądu, albo poddać rodziców innym ograniczeniom, jakim podlega opiekun; 3) poddać wykonywanie władzy rodzicielskiej stałemu nadzorowi kuratora sądowego; 4) skierować małoletniego do organizacji lub instytucji powołanej do przygotowania zawodowego albo do innej placówki sprawującej częściową pieczę nad dziećmi; 5) zarządzić umieszczenie małoletniego w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka albo w instytucjonalnej pieczy zastępczej albo powierzyć tymczasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej małżonkom lub osobie, niespełniającym warunków dotyczących rodzin zastępczych, w zakresie niezbędnych szkoleń, określonych w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej albo zarządzić umieszczenie małoletniego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej. § 3. Sąd opiekuńczy może także powierzyć zarząd majątkiem małoletniego ustanowionemu w tym celu kuratorowi. § 4. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 5, a także w razie zastosowania innych środków określonych w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, sąd opiekuńczy zawiadamia o wydaniu orzeczenia właściwą jednostkę organizacyjną wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, która udziela rodzinie małoletniego odpowiedniej pomocy i składa sądowi opiekuńczemu, w terminach określonych przez ten sąd, sprawozdania dotyczące sytuacji rodziny i udzielanej pomocy, w tym prowadzonej pracy z rodziną, a także współpracuje z kuratorem sądowym.” Postępowanie w sprawach nieletnich Sprawa (zwłaszcza „na etapie sądowym”) powinna być dla Państwa (jako rodziców) jawna (w różnych aspektach). Proponuję przejawić odpowiednią aktywność, która się bardzo przydaje w różnego rodzaju postępowaniach – np. art. 230 Kodeksu postępowania cywilnego ( Proponuję też korzystać z uprawnienia do zapoznawania się z aktami postępowania sądowego – zapewne będzie to postępowanie cywilne (art. 9 z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, a nie postępowanie w sprawach nieletnich (czyli głównie nakierowane na wychowywanie postępowanie związane z dopuszczeniem się zachowań bardzo nagannych). Prawdopodobnie zasadne okaże się podjęcie próby spotkania z sędzią (zwłaszcza rozpatrującym sprawę) przed rozprawą. Sędziowie i policjanci (szczególnie zajmujący się dziećmi i młodzieżą) niejeden raz słyszeli zapewnienia (nawet przysięgi) rodziców (zwłaszcza matek), że chodzi o „jednorazowy incydent” lub o „pierwszą taką sytuację”, a dziecko jest „bardzo grzeczne i nie sprawia problemów”. Dalekie jest mi podważanie Pani słów, ale informuję, że sędzia może potrzebować czegoś więcej (choć przedstawienie rzeczywistych zalet chłopca się przyda), przykładowo: zaproponowanie zmian w dotychczasowych oddziaływaniach wychowawczych, zmiana środowiska (np. szkolnego, ale zdarzają się całe okolice społecznie zdegenerowane), rozwój wartościowego hobby lub zdolności. Problem zaistniał i w dodatku został oficjalnie ujawniony, więc trzeba się z nim dojrzale zmierzyć; być może wezwanie przez Panią patrolu policyjnego – jeżeli Państwa zachowania będą rozważne i rzeczywiście dojrzałe – uchronią Państwa syna przed stoczeniem się (zwłaszcza w pijaństwo). Upojenie alkoholowe trzynastolatka Upojenie alkoholowe trzynastolatka to poważne zdarzenie. Państwo mogą pomóc w wyjaśnieniu sprawy kompleksowo – być może także w zakresie zagrożeń dla innych dzieci, szczególnie w przypadku udostępniania im samogonu przez kogoś pełnoletniego. Proponuję przedstawiać na piśmie swe wnioski, zwłaszcza wnioski dowodowe (np.: z zeznań kogoś z uczniów lub nauczycieli, z dokumentów szkolnych lub policyjnych). Pisma trzeba składać (np. w sądowym biurze podawczym) za pokwitowaniem przyjęcia lub wysyłać listami poleconymi (i to „za zwrotnym potwierdzeniem odbioru”). Odnośnie do Państwa obaw, w tym wyrażonych słowami, cytuję: „Mieszkamy w małej miejscowości więc w szkole syn jest wytykany palcami”: Państwo mają spory wpływ na to, czy postępowanie (a więc pośrednio również opinia społeczna) będzie skupiona na Państwa synu oraz na Państwa rodzinie (co występuje zwłaszcza w niewielkich społecznościach), czy też obejmie (prawie) wszystkich uczestników lub sprawców zdarzenia, które skutkowało zatruciem alkoholowym trzynastolatka i być może jeszcze innych dzieci. Proponuję (na piśmie!) zwracać uwagę – zwłaszcza „sądowi rodzinnemu”, ale może także właściwemu kuratorium –na występujące problemy, wskazując dane osobowe ofiar zagrożenia pijaństwem, jak i osób mogących za to odpowiadać. Szkoła oraz organ prowadzący mogłyby woleć sprawę „zamieść pod dywan”. Oczywiście, różne mogą być konsekwencje (zwłaszcza w zakresie relacji międzyludzkich) podjęcia próby naprawienia sytuacji w zakresie szerszym, niż tylko odnośnie do Państwa syna; w takim przypadku proszę się liczyć z potrzebą współpracy z policjantami z wyższej rangi policyjnej jednostki organizacyjnej, ponieważ posterunki (szczególnie w małych miejscowościach) mogą być pod dużym wpływem lokalnych układów. Państwa decyzja: czy tylko Państwo (zwłaszcza Państwa syn) będą tematem uszczypliwości, czy też dojdzie do próby „wypalenia gangreny” w lokalnym środowisku; proszę rozważnie zdecydować. Podanie alkoholu osobie małoletniej Nie można zupełnie wykluczać wersji, że ktoś celowo spoił alkoholem Państwa syna, aczkolwiek takie tłumaczenie może być również próbą odwrócenia uwagi od siebie (w tym od odpowiedzialności za własne zachowania). Rozpijanie małoletniego jest przestępstwem – stypizowanym w art. 208 Kodeksu karnego ( który brzmi: „Kto rozpija małoletniego, dostarczając mu napoju alkoholowego, ułatwiając jego spożycie lub nakłaniając go do spożycia takiego napoju, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat”. Osoba pełnoletnia lub bliska pełnoletniości może liczyć się z surową odpowiedzialnością (zwłaszcza w przypadku spicia kilkorga dzieci); samo zaś nielegalne pędzenie bimbru również może być dla sprawcy przyczyną problemów z prawem. Skoro pojawiły się różne wersje, to policja powinna sprawdzić każdą z nich; jeżeli zaniedbano sprawdzenia części wątków (np. dotyczących ludzi mających „pozycję” w środowisku lokalnym), to w grę może wchodzić powiadomienie komendy wojewódzkiej Policji, a może nawet Centralnego Biura Antykorupcyjnego (bo czasami zaniedbania obowiązków służbowych mogą mieć kontekst związany z właściwością tej służby). Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼

Prawne konsekwencje ucieczki z miejsca kolizji: surowe kary dla sprawców. Gdy spowodujesz kolizję i oddalisz się z miejsca wypadku, policja ukarze Cię mandatem i 6 punktami karnymi. Polski kodeks karny nie przewiduje natomiast osobnych kar za ucieczkę z miejsca wypadku. Nie oznacza to jednak, że za taki czyn nie grożą żadne

Kara za ucieczkę z domu dziecka. Pytanie z dnia 12 czerwca Jestem z domu dziecka ale przebywam na ucieczce 7 miesięcy czy mogą mnie dać do popawczaka Tutaj pojawią się odpowiedzi od prawników Chcę dodać odpowiedź Jeśli jesteś prawnikiem zaloguj się by odpowiedzieć temu klientowi Jeśli Ty zadałeś to pytanie, możesz kontynuować kontakt z tym prawnikiem poprzez e-mail, który od nas otrzymałeś. Nie znalazłeś wyżej odpowiedzi na swój problem? Najczęściej odpowiadają w tym tygodniu Doświadczeni prawnicy z całego kraju w zasięgu ręki Specjalizacje: Praca Sprawy bankowe Dzieci i rozwody Spadki i testamenty ... Zobacz pełny profil Specjalizacje: Praca Własność intelektualna Sprawy ubezpieczeniowe Dzieci i rozwody ... Zobacz pełny profil Specjalizacje: Spadki i testamenty Dzieci i rozwody Sprawy ubezpieczeniowe Nieruchomości ... Zobacz pełny profil Specjalizacje: Praca Własność intelektualna Sprawy ubezpieczeniowe Dzieci i rozwody ... Zobacz pełny profil Jeżeli nie jest ono w stanie samodzielnie się utrzymać, a przekazywane środki mają pomóc w zapewnieniu bieżących potrzeb, to jest to świadczenia alimentacyjne. Natomiast wszelkie wsparcie w zakresie inwestycyjnym polegające na zwiększaniu majątku dziecka, które samodzielnie się utrzymuje, należy uznać za darowiznę.

Ucieczka z domu to bardzo trudne przeżycie dla obu stron. Ja rozmawiać z dzieckiem, które wróciło? Jak nie popełnić błędu i sprawić, aby sytuacja się nie powtórzyła? Powiedz mu, jak bardzo cieszysz s…

Jednak gdybym się wcześniej o tym dowiedział, byłbym wściekły na nią, na bezradność życiową i na siebie, że to moja obecność na tym świecie zmusiła ją do takich zachowań. Myślę, że z tej złości poszedłbym szybciej do pracy, by przynosić pieniądze do domu, by matka nie musiała uprawiać pudrowanej prostytucji – mówi. 7.

Do wakacji zostały już tylko niespełna trzy tygodnie. Z policyjnych statystyk wynika, że właśnie teraz najwięcej młodych ludzi ucieka z domów. Niektórzy nie czekają nawet na wakacje. Lato na gigancie spędzają nawet 10-letnie Młodzież, w obawie przed karą za kiepskie wyniki w nauce, podejmuje decyzję o ucieczce. Brawura i chęć popisania się przed kolegami to kolejny powód opuszczenia domu - wylicza podkom. Adam Kolasa z Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi. - Przebywanie na gigancie latem daje spore możliwości znalezienia noclegu i pożywienia. Młodzi ludzie żywią się - na przykład - warzywami i owocami z ogródków działkowych. Bywa, że wakacje na gigancie spędzają nawet środę, 15 maja, do VIII Komisariatu Policji w Łodzi przyszła zrozpaczona matka nastolatki. Zgłosiła zaginięcie Jak ustalili policjanci, dziewczyna wyszła z domu 13 maja około godziny 13 i do momentu zgłoszenia nie nawiązała kontaktu z matką - opowiada podkom. Adam Kolasa z Komendy Wojewódzkiej Policji w później dziewczyna się odnalazła. Sama wróciła do domu. Policja zainteresowała sprawą wydział rodzinny i nieletnich łódzkiego kwietnia VIII komisariat w Łodzi został powiadomiony przez pracownika domu dziecka, że z placówki uciekła 17-letnia Wszczęto poszukiwania dziewczyny, w jej przypadku już dwudzieste od 2006 roku - mówi podkom. Kolasa. - Została odnaleziona przez funkcjonariuszy i doprowadzona do domu dziecka. Jeszcze tego samego dnia ponownie uciekła. Tym razem została odnaleziona u znajomych w łódzkiej dzielnicy 17-latki prowadzili funkcjonariusze z V komisariatu w Łodzi. Dziewczyna uciekła z domu na Bałutach. - Policjanci nawiązali kontakt z dziewczyną. Znaleźli ją w Aleksandrowie Łódzkim - opowiada podkom. Kolasa. - Dziewczyna w rozmowie z policjantami stwierdziła, iż często ucieka z domu rodzinnego, bo nie dogaduje się z ojcem. Podkom. Kolasa dodaje, że ucieczki z domów oraz zagrożenia, jakie czyhają na dziecko, czy nastolatka to częste tematy rozmów, jakie z uczniami szkół prowadzą policjanci. - Funkcjonariusze informują młodych ludzi, z jakimi konsekwencjami wiąże się naruszenie przez nich prawa - mówi podkom. Kolasa. - Przed sądem rodzinnym i nieletnich można stanąć za wagary, palenie papierosów, ucieczki z młodzież ucieka z domu nie tylko z powodu kiepskiego świadectwa. Ze statystyk fundacji Itaka - Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych wynika, że wielu młodych ludzi nie wraca do domów z wakacyjnych wyjazdów. Według psychologów z Itaki, są to ucieczki związane z silnym impulsem potrzeby przeżycia przygody i namową kolegów. Często wyjazdy wakacyjne są tak ciekawe i pełne wrażeń, że szkoda, aby się kończyły. ***W ten sposób dziecko pokazuje rodzicom, że chce zmiany Z Izabelą Jezierską--Świergiel z fundacji Itaka - Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych rozmawia Agnieszka JasińskaDlaczego dzieci uciekają z domów?Młodzi ludzie decydują się na ucieczkę z domu świadomie. Przyczyny są często złożone i wynikają z sytuacji rodzinnej. Często ucieczkę nastolatka poprzedza "ucieczka" rodzica lub opiekuna. To znaczy?Rodzice uciekają od szczerych rozmów, od trudnych sytuacji, a czasem od odpowiedzialności za dziecko i jego wychowanie. Uciekają w pracę, w podnoszenie statusu majątkowego rodziny, co łatwo wy-tłumaczyć jako troskę i dbanie o dom. Jednak brak kontaktu rodzica czy opiekuna z dzieckiem powoduje te same emocjonalne braki u dziecka zarówno w rodzinach dobrze, jak i słabo w każdym wieku potrzebują bliskości i szczerych rozmów z rodzicami. Czasem tematy takich rozmów z perspektywy dorosłego mogą wydać się błahe. Ale warto wiedzieć, że są to w danej chwili najważniejsze sprawy dla dziecka!Często zdarza się, że dziecko ucieka z domu, bo rodzice stawiają zbyt wysokie wymagania?Tak. Takie wymagania mają źródło niejednokrotnie we własnych, niespełnionych marzeniach z punktu widzenia dziecka zawsze niesie nadzieję na zmianę. Nastolatek nie zdaje sobie sprawy z zagrożeń, jakie mogą go spotkać, ale wie, że chce aby coś się zmieniło. Jakie są konsekwencje?To handel ludźmi, prostytucja nastolatków, zarówno dziewcząt, jak i chłopców, wejście w grupy przestępcze, kradzieże, eksperymenty z narkotykami i alkoholem, choroby. No i jeszcze do kompletu głód i zrobić, gdy dziecko uciekło z domu?Przede wszystkim należy zacząć działać natychmiast. Niezwłocznie obdzwonić znajomych dziecka i sprawdzić jego pokój, czy nie ma tam wiadomości dla rodziców albo jakiejś wskazówki, gdzie się dziecko mogło udać. Jeśli nie znajdziemy nic konkretnego, co realnie pomoże w odszukaniu nastolatka, należy zgłosić zaginięcie na Agnieszka Jasińska

.

mbkykp43f6.pages.dev/588

mbkykp43f6.pages.dev/577

mbkykp43f6.pages.dev/193

mbkykp43f6.pages.dev/842

mbkykp43f6.pages.dev/724

mbkykp43f6.pages.dev/856

mbkykp43f6.pages.dev/671

mbkykp43f6.pages.dev/41

mbkykp43f6.pages.dev/374

mbkykp43f6.pages.dev/598

mbkykp43f6.pages.dev/516

mbkykp43f6.pages.dev/248

mbkykp43f6.pages.dev/147

mbkykp43f6.pages.dev/762

mbkykp43f6.pages.dev/881

ucieczka z domu dziecka konsekwencje prawne